Twee weken sliep ik in verschillende bedden. Een deel van mijn huis werd verbouwd. Nieuw keukenblok, nieuwe douche. De hoofdaannemer die ik op zijn eerste werkdag de reservesleutels van het appartement gaf, had ik op een haar na weggestuurd. Lees verder

Voorwoord Verhalen uit de Middellandse Zee In 1965 organiseerde een rijkaard een bal in zijn bergvilla in Tanger. Mohammed Mrabet, geboren rond 1936 als Mohammed ibn Chaib el Hajjam, werkte in die tijd als barman en werd gevraagd om op het feest met drankjes rond te gaan. In zijn smetteloos witte overhemd met zwarte strik

Ik woon tien jaar in het centrum van Amsterdam, aan een van de vier grote grachten – ooit door de schrijver Albert Camus als een hels web omschreven. En geef hem eens ongelijk. Lees verder

Een kennis stuurde mij vorige week, daags na het Charlie Hebdo-drama, een berichtje dat het initiatief #nietmijnislam bevatte, dat inmiddels duizenden maal is geliket. De virtuele actie nam afstand van de moorden in Frankrijk.   Lees hier verder

Op vrijdag 28 november 2014 werd de vijfde roman Liefde met een lok haar van Mohammed Mrabet uit de Berberbibliotheekreeks gepresenteerd. Ter gelegenheid van de feestelijke presentatie sprak schrijver Benno Barnard onderstaand verhaal uit.   Beste Asis en Jurgen, dames en heren, Toen ik een jaar geleden kennismaakte met Asis, was de eerste vraag die

Kerst, dat waren de anderen – een kerstverhaal   Na het vakkenvullen ging ik naar vader. Itri stond tussen de rolstoelen en rollators. Ook een man in een paarse badjas die een rekje op wieltjes bij zich had, waar een zak met vloeistof aanhing, stond erbij. Hij hield de aluminiumstaf stevig vast. Het shagje in

Op tienjarige leeftijd scheurde mijn trommelvlies. Sindsdien werkt het linkeroor niet goed. Wie het niet weet, heeft niets door. Trucs: je gezelschap aan het goede oor, geen gesprekken in rumoerige ruimtes en een scherp oog voor iemands gebarenspel. Lees hier verder

Godsklaagdienstlijn Het liep tegen het eind van de ochtend. Ik jogde een rondje in het park. Eigenlijk zou ik aan mijn keukentafel moeten zitten. Het was mijn schrijfdag. Twee vrienden hadden mij eerder die ochtend gebeld. Ze waren helemaal leeggelopen over de islam die hen dwingt tot een dubbelleven. Lees hier verder…

Thuis bij een bevriend stel. Hun nieuwe leven lag op zijn rug op de bank. De baby had zijn armpjes voor zich uit gestoken. Hij greep lucht met zijn handjes. Ondertussen praatten de vrienden en ik over Ahmed Aboutaleb. De burgemeester van Rotterdam had in dagblad Trouw afstand genomen van de gewelddadige islam en Hollandse

Vanuit de auto keek ik deze zomer naar het verstilde, woeste Zwitserse landschap: groene meren, rijen grijze bergen in het water afgebeeld, als ware het bisschoppen in gewaden met mijters op. De machtig hoge bergen deden mij denken aan een essay waar ik ooit aan was begonnen. Ik wilde aantonen dat de mens verdwaald was